Simon Carmiggelt schreef zijn stukjes niet op een redactiekantoor; hij schreef ze thuis, op een bankje in het park, in de kroeg of op een terrasje.

Slenterend door de stad vond hij zijn thematiek: hij verwerkte een detail van een banaal voorval tot een compleet verhaal. Hij luisterde naar mensen en gebruikte elementen uit hun conversaties. Dit alles verwerkte hij in zijn columns voor de kranten en zijn gesproken columns. De luisteraar heeft altijd de indruk dat deze anekdotes zich dagelijks ontelbare malen voordoen: elke situatie heeft een grote vorm van herkenbaarheid.